... यो कथा अन्तमा हतारमा टुङ्ग्याएको जस्तो देखिन सक्छ । तर कथा त्यसरी टुङ्ग्याइएको होइन, कथा आफै टुङ्गेको हो । यसको अन्तले यौटा नूतन जीवनको उद्घोष गरेको छ जुन व्याख्येय छ । त्यसैले अन्तको संक्षिप्तता चाहिँ ध्वन्यात्मक स्वर बोकेकाले सुनमा सुगन्ध हुन गएको छ ।...

... कुँदेका शब्दहरूको चयनले यस उपन्यासको परखाल उभिएको छ । शब्दचयनमा गजलकार भएकोले होला दीपक यहाँ उत्कृष्ट सावित भएका छन् । यो उपन्यास पढ्दा लाग्छ कतै यो गजल नै त हैन ? (हुन पनि दीपक यस उपन्यासलाई एउटा लामो 'शेर' नै भन्न रुचाउँदा रहेछन् ) गजललाई गाग्रीमा समुन्द्र भर्ने कला भनेर भनिन्छ । दीपकले यो जम्मा एउटा प्रेमपत्रमा टुंगिएको उपन्यासमा महासागर नै भरिदिएका छन् । यहाँ कविका कवितामा हुने बिम्ब, यमक अलंकारहरू त कतै कविताभन्दा पनि गद्यको सघन अर्थ गौरवपूर्ण अनुच्छेदहरूले यसलाई अत्यन्त माथि उठाएका छन् ।...

... यहाँ प्रेमका दुई रूप छन- प्रकृतिजन्य प्रेम र संस्कृतिजन्य प्रेम । पहिलो सहज प्रेम हो भने दोस्रो परिमार्जित, पहिलो जंगली हो भने दोस्रो आजको नागरिक । यो एक सत्य तर जंगली प्रेम र असत्य नै सही कलात्मक नागरिक प्रेम वा प्रेमव्यवस्था को वीचको तर्कशास्त्र हो । तर यो शास्त्रीय सिद्धान्त वा सुनियोजित पैरवीमा आधारित तर्कशास्त्र नभै सहज र स्वस्फुर्त 'कन्फशेन', 'आत्म-स्वीकार' र 'अभि-स्वीकार' द्वारा निमिर्त सूक्तिसंहिता हो ।"

-होमनाथ सुवेदी